همت کـن و طـناب رهایی به چــاه کــن
یــک دم نـــگــاه آیـنـــه هــــا را نــگــاه کــن ای گـمــره از ره جــان ، ره بــه راه کـــن
خود را ببین و ســنـگ به مـرآت هــا مــــزن بد بینــی سیـاه خــــودت را ســیـاه کن
یوسف وشـان به سینه تو غــم گــرفـته اند همت کـن و طـناب رهایی بـه چــاه کــن
تا کی ز رنـــگ تیــره شــب نالـه می کنـی بی مهر اگر شدی تو نگاهی به مـاه کـن
گر بی پناه و خسته دل از این جهان شدی بر قــــلـب خــــسته ات او را پـــنـاه کـــن
گر ســلسله جـــبــال بـــلا بر سرتـو ریـخت کوه خراب گـــشته بــسر را چـو کـاه کـن
یـک چـــند با خـــود و او بــاش و بــی بُــتان عــرض ارادتـی چـو حــنیفان بــشاه کــن
+ نوشته شده در یکشنبه دهم خرداد 1388ساعت 1:50 توسط محمد علی امجدیان
|
